विगत लामो समयदेखि फरक लैङ्गिक पहिचानका साथ आफ्नो अस्तित्व, आत्मसम्मान र सपनालाई बोकेर अघि बढिरहेकी छु। करिब एक दशकदेखि नेपाली ग्लामर इन्डस्ट्रीमा कोरियोग्राफर, मोडल, फेसन डिजाइनर, कलाकार तथा फिल्म प्रोडक्सनको क्षेत्रमा निरन्तर सक्रिय रहँदै आफ्नै पहिचान निर्माण गर्ने प्रयास गरेकी छु।

यो यात्रामा तालीभन्दा धेरै तिरस्कार, सम्मानभन्दा धेरै सङ्घर्ष, र अवसरभन्दा धेरै अवरोधहरू भेटिए। यौनिक तथा लैङ्गिक अल्पसङ्ख्यक समुदायको सदस्य भएकै कारण शारीरिक र मानसिक पीडाका अनेक अध्यायहरू पार गरेँ। कतिपय संस्थाहरूले साथ दिए, त्यसका लागि म आभारी छु। तर कहिलेकाहीँ सहयोगभन्दा बढी प्रयोग भएको अनुभूति पनि भयो, जुन पीडा शब्दमा सजिलै व्यक्त गर्न सकिँदैन।

मेरो बुझाइमा ब्लु डायमन्ड सोसाइटी (नील हिरा समाज) समुदायको अधिकार, सम्मान र अस्तित्वका लागि आवाज उठाउने महत्त्वपूर्ण संस्था हो। यस संस्थाप्रति मेरो सम्मान सधैँ रहनेछ। तर सम्मानको अर्थ प्रश्न गर्न नपाइने होइन।

मेरो अनुभवले मलाई सिकाएको छ-समुदायभित्र नै यदि कसैलाई काखा र कसैलाई पाखा गरिन्छ भने त्यसले आन्दोलनलाई बलियो बनाउँदैन, कमजोर बनाउँछ। मेरो चलचित्र ‘गुन्यू चोलो’ को प्रवर्द्धनदेखि अन्तर्राष्ट्रिय प्रदर्शनसम्मका विभिन्न चरणहरूमा मैले अपेक्षित साथ नपाएको अनुभूति गरेँ। गएको प्राइड महिनामा पनि आफूलाई समुदायको अभिन्न सदस्यका रूपमा होइन, आवश्यक पर्दा मात्र सम्झिने पात्रजस्तो महसुस भयो। यस्तो अनुभूतिले मन दुखाउँछ।

मेरो विनम्र आग्रह छ-समुदायका हरेक सदस्यलाई समान अवसर, समान सम्मान र समान सहभागिता प्रदान गरियोस्। कसैको मूल्य महँगा उपहार, लक्जरी डिनर, ब्रान्डेड पोशाक वा बाहिरी सम्बन्धले होइन, उसले समुदायका लागि गरेको योगदान, इमानदारी र समर्पणले निर्धारण होस्।

सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा-मानसिक स्वास्थ्य। आन्दोलन केवल नाराले सफल हुँदैन; एकअर्काको मन बुझ्ने संस्कृतिले सफल हुन्छ। पीडामा रहेका समुदायका सदस्यहरूको मानसिक स्वास्थ्य, सिर्जनशीलता, क्षमता र मेहनतको उचित मूल्याङ्कन गर्दै उनीहरूलाई अवसर र मार्गदर्शन दिनु आजको आवश्यकता हो।

अभियान पद, पैसा वा प्रसिद्धिका लागि होइन; मानवताको लागि हुनुपर्छ। आन्दोलनको अनुहार बन्नुभन्दा पहिले आन्दोलनको आत्मा बन्न सिकौँ। समुदायको नाममा व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर सबैलाई समेट्ने संस्कार विकास गरौँ।

मेरो आवाज कसैप्रतिको घृणा होइन, परिवर्तनप्रतिको अपेक्षा हो। मेरो प्रश्न विद्रोह होइन, समानताको खोज हो। मेरो सपना एउटै छ-जहाँ कुनै पनि व्यक्तिले आफ्नो पहिचानका कारण उपेक्षा होइन, सम्मान पाओस्; जहाँ अवसर चिनजानले होइन, योग्यताले निर्धारण होस्; र जहाँ मानसिक स्वास्थ्यलाई विलासिता होइन, आधारभूत आवश्यकता मानियोस्।

किनकि इन्द्रेणीका सबै रङ बराबर सुन्दर हुन्छन्। एउटा रङ फिक्का पारेर इन्द्रेणी कहिल्यै पूर्ण हुँदैन।

समावेशिता भनेको सबैलाई सँगै लिएर हिँड्ने साहस हो। मानसिक स्वास्थ्य भनेको आन्दोलनको मौन मेरुदण्ड हो। अवसर भनेको कसैको कृपा होइन, प्रत्येक व्यक्तिको अधिकार हो।