आत्मदाहको शृङ्खला किन चलिरहेछ?
प्रश्न आगोको होइन,
आगोसम्म पुग्न बाध्य बनाउने
पीडाहरूको हो।
कसैले एकाएक आगो रोज्दैन,
त्यसभन्दा पहिले
उसले हजारौँ रातहरू
आफ्नै आँसुले निभाएको हुन्छ।
उसको चिच्याहट
कानले सुन्दैन समाज,
उसको मौन
कुनै समाचार बन्दैन,
तर एक दिन
त्यही मौन आगो बन्छ,
र हामी केवल धुवाँ हेर्छौँ ।
कसको हार हो यो?
एउटा व्यक्तिको मात्र
वा बिस्तारै सुक्दै गएको हाम्रो संवेदनाको?
हामीले उचाइ त धेरै नाप्यौँ,
तर मानिसको मनको गहिराइ
नाप्न कहिल्यै सिकेनौँ,
हामीले भवनहरू उठायौँ,
तर विश्वासका घरहरू
भत्किनबाट बचाउन सकेनौँ।
कतै न्याय ढिलो आयो,
कतै प्रेम ढोका बाहिर रोइरह्यो,
कतै सम्मानको रोटी
भोकभन्दा पनि दुर्लभ बन्यो,
र कतै
जीवनभन्दा ठूलो भयो
असहायताको अन्धकार।
तर आगोले
कहिल्यै समाधान लेख्दैन,
त्यसले केवल
पीडाको कालो अध्याय छोड्छ,
र पछाडि रहनेहरूको हृदयमा
जीवनभरि निभ्न नसक्ने
घाउ बालेर जान्छ।
यदि कसैको आँखामा
निराशाको धुवाँ देख्यौ भने,
उहाँलाई उपदेश होइन,
आफ्नो समय देऊ।
निर्णय होइन,
आफ्नो साथ देऊ।
किनकि कहिलेकाहीँ
एउटा साँचो संवादले
आगोको बाटो मोडेर
जीवनतिर फर्काइदिन सक्छ।
आऊ,
हामी आगो होइन,
आशाको दीप जलाऔँ।
घृणा होइन,
करुणाको भाषा बोलौँ।
मौन होइन,
मनको पीडा सुन्ने संस्कार बसालौँ।
सायद त्यसपछि
यो प्रश्न आफैँ हराउनेछ—
“आत्मदाहको शृङ्खला किन चलिरहेछ?”
किनकि त्यतिबेला
मानिसहरू आगो खोज्ने छैनन्,
उनीहरू
एकअर्काको हृदयमा
बाँच्ने कारण भेट्नेछन्।
"पहिचानमा प्रकाशित सामाग्रीबारे प्रतिक्रिया, सल्लाह, सुझाव र कुनै सामाग्री भए [email protected] मा पठाउनु होला।"
Copyright © All right reserved to pahichan.com Site By: Sobij.
